Uit cijfers van het Britse ministerie van Transport blijkt namelijk dat langzaam rijden steeds vaker een rol speelt bij verkeersongevallen. En dat zijn niet alleen blikschades of kleine tikjes: ook zware ongelukken en zelfs dodelijke aanrijdingen worden ermee in verband gebracht.

Het probleem is niet alleen snelheid, maar vooral verschil in snelheid

Veel mensen focussen zich blind op hardrijders als grootste gevaar op de weg. Natuurlijk: veel te hard rijden blijft riskant. Maar verkeersveiligheid draait minstens zo sterk om voorspelbaarheid en doorstroming. Een automobilist die zonder duidelijke reden tientallen kilometers onder de limiet blijft hangen, verstoort dat complete verkeersritme.

Daar begint het gedonder.

Andere bestuurders raken geïrriteerd, gaan korter op elkaar rijden of nemen risico’s bij het inhalen. Vooral op smalle N-wegen ontstaat dan een gevaarlijke cocktail van frustratie, haast en verkeerde inschattingen.

En eerlijk is eerlijk: de klassieke uitspraak van sommige langzame rijders — “ik heb nog nooit schade gereden” — klinkt leuk aan de koffietafel, maar zegt weinig. Als vijf auto’s achter je ondertussen gevaarlijke capriolen moeten uithalen om erlangs te komen, ben je misschien zelf niet degene die in de vangrail eindigt, maar je bent wél onderdeel van het probleem geworden.

Ongelukken door langzaam rijden nemen flink toe

Volgens Britse cijfers is het aantal ongelukken waarbij extreem langzaam rijden een rol speelt de afgelopen jaren fors gestegen. Het zou gaan om een toename van ongeveer 75 procent in vijf jaar tijd. Gemiddeld zouden er meerdere incidenten per week plaatsvinden waarbij traag rijgedrag een belangrijke factor is.

Daarbij gaat het niet alleen om bestuurders die onzeker rijden, maar ook om mensen die overdreven voorzichtig zijn. Juist dat overdreven defensieve rijgedrag kan verrassend gevaarlijk uitpakken. Verkeer verwacht namelijk een bepaald tempo. Wie daar structureel ver onder blijft zitten zonder duidelijke reden, creëert onverwachte situaties.

Dat zie je vooral terug bij:

• lange slierten verkeer op provinciale wegen;
• automobilisten die abrupt remmen;
• bestuurders die 70 rijden op de snelweg terwijl vrachtwagens naderen;
• mensen die invoegen alsof ze een parkeerplaats verlaten;
• bestuurders die in bochten bijna stilvallen uit angst.

Frustratie in het verkeer is een onderschat risico

Verkeerspsychologen wijzen al langer op het effect van frustratie achter het stuur. Mensen nemen slechtere beslissingen zodra ze zich opgehouden voelen. Dat betekent niet dat agressief rijgedrag goed te praten is — absoluut niet — maar wel dat traag rijden indirect gevaarlijke situaties kan uitlokken.

Een automobilist die normaal rustig rijdt, kan tóch een domme inhaalactie maken na tien minuten achter een rijdende wegversperring. Zeker wanneer er geen veilige passeermogelijkheden zijn.

En precies daar wringt het: sommige bestuurders denken dat langzaam rijden altijd gelijkstaat aan verantwoord rijden, terwijl ze in werkelijkheid complete verkeersstromen ontregelen.

In Nederland nauwelijks handhaving

In het Verenigd Koninkrijk wordt inmiddels actiever gecontroleerd op bestuurders die zonder reden veel te langzaam rijden. Daar kunnen automobilisten zelfs een boete krijgen wanneer zij hinderlijk langzaam rijden en daarmee gevaar veroorzaken.

In Nederland ligt dat lastiger. Hier bestaat op de meeste wegen geen vaste minimumsnelheid. Toch betekent dat niet dat alles zomaar mag. De politie kan nog altijd optreden wanneer rijgedrag hinderlijk of gevaarlijk wordt. Dat valt dan onder het bekende artikel 5 van de Wegenverkeerswet: gedrag dat gevaar op de weg veroorzaakt of verkeer hindert.

Wie dus structureel 65 km/u op de snelweg rijdt terwijl het verkeer om hem heen 100 rijdt, kan in theorie gewoon aan de kant gezet worden.

Rustig rijden is prima — hinderlijk langzaam rijden niet

Er zit natuurlijk een belangrijk verschil tussen rustig rijden en hinderlijk langzaam rijden. Niet iedereen hoeft als een Max Verstappen over de linkerbaan te vliegen. Even wat gas terugnemen bij slecht weer, druk verkeer of onoverzichtelijke situaties is juist verstandig.

Maar structureel ver onder de snelheid rijden zonder noodzaak helpt niemand. Niet de doorstroming, niet de verkeersveiligheid en uiteindelijk ook niet de bestuurder zelf.

Verkeer werkt het veiligst wanneer iedereen ongeveer hetzelfde tempo aanhoudt. Juist grote snelheidsverschillen maken situaties onvoorspelbaar — en dus gevaarlijk.

Dit artikel is herschreven voor publicatie op Renaultforum op basis van een oorspronkelijk artikel van Autovisie

Voor veel automobilisten voelt het als nóg meer elektronische bemoeienis achter het stuur. Toch ziet de EU het als een noodzakelijke stap om het aantal ernstige verkeersongelukken verder terug te dringen.

Noodremsignaal straks verplicht op nieuwe auto’s

Een van de nieuwe verplichte systemen is het zogeheten Emergency Stop Signal. Dat systeem laat de remlichten snel knipperen zodra een auto extreem hard afremt. Het doel is simpel: achteropkomend verkeer sneller duidelijk maken dat er acuut gevaar dreigt.

Bij een normale remactie blijven de remlichten gewoon constant branden. Pas wanneer de auto detecteert dat er sprake is van een noodstop — bijvoorbeeld doordat het ABS ingrijpt of de vertraging uitzonderlijk hoog is — schakelt het systeem over naar fel knipperende remlichten.

Juist op hogere snelheden kan dat waardevolle reactietijd opleveren. Een bestuurder achter je ziet eerder dat er iets misgaat en kan daardoor sneller reageren. Volgens verkeersveiligheidsexperts kan zelfs een fractie van een seconde verschil maken tussen nét op tijd stoppen of een forse kop-staartbotsing.

De techniek werkt volledig automatisch. Sensoren meten continu hoe krachtig er geremd wordt en bepalen direct of het noodsignaal geactiveerd moet worden. De bestuurder hoeft daar zelf niets voor te doen.

Waarom je straks een snel tikkend geluid hoort

Wanneer het systeem actief wordt, krijgt de bestuurder meestal ook een melding in het dashboard. Daarnaast hoor je vaak een snel tikkend geluid dat doet denken aan alarmlichten.

Bij veel auto’s gaan de alarmlichten automatisch mee knipperen zodra de snelheid bijna nul bereikt tijdens een noodstop. Dat gebeurt nu al bij diverse moderne modellen, maar vanaf juli 2026 wordt deze functionaliteit dus verplicht voor alle nieuw gehomologeerde voertuigen binnen de EU.

Overigens verandert er niets aan bestaande auto’s. De verplichting geldt alleen voor nieuw verkochte modellen. Het wagenpark zal daardoor pas geleidelijk veranderen.

Camera houdt bestuurder in de gaten

Minstens zo opvallend is de verplichte invoering van ADDW: Advanced Driver Distraction Warning. Dat systeem gebruikt camera’s en sensoren om continu te controleren of de bestuurder wel voldoende aandacht op de weg houdt.

De techniek kijkt onder meer naar:

• de richting van de blik;
• de stand van het hoofd;
• hoe lang iemand wegkijkt van de weg;
• mogelijk tekenen van afleiding of vermoeidheid.

Kijkt de bestuurder te lang naar beneden, opzij of bijvoorbeeld naar een scherm, dan volgt een waarschuwing via geluidssignalen of meldingen in het instrumentenpaneel.

Volgens Europees onderzoek speelt afleiding een rol bij een aanzienlijk deel van de ernstige verkeersongevallen. Smartphones, infotainmentsystemen en andere schermen zorgen ervoor dat bestuurders vaker hun aandacht verliezen. De EU wil met ADDW het aantal ongelukken verder terugdringen.

Niet iedereen is enthousiast

In theorie klinkt het logisch. In de praktijk blijken dit soort systemen echter nogal wisselend te functioneren.

Sommige auto’s grijpen pas in wanneer een bestuurder écht langdurig afgeleid is. Andere systemen slaan volgens gebruikers juist veel te snel alarm. Een korte blik op het navigatiesysteem, het controleren van spiegels of even over de schouder kijken kan soms al voldoende zijn om waarschuwingen te activeren.

Dat zorgt geregeld voor irritatie. Zeker omdat het systeem standaard ingeschakeld is zodra de auto gestart wordt. Net als bij ISA — de verplichte snelheidswaarschuwing — mag de bestuurder ADDW wel uitschakelen, maar dat moet opnieuw gebeuren bij iedere rit.

Steeds meer elektronische assistentie in moderne auto’s

De nieuwe regels passen binnen een bredere ontwikkeling waarbij auto’s steeds actiever meekijken en ingrijpen. Moderne voertuigen beschikken inmiddels over een groeiende lijst aan verplichte assistentiesystemen, waaronder:

• Intelligente snelheidsassistentie (ISA);
• Rijstrookassistentie;
• Vermoeidheidsherkenning;
• Noodremassistentie;
• Achteruitrijdetectie;
• Bestuurdersmonitoring via camera’s.

Voorstanders wijzen op de potentiële veiligheidswinst. Critici vrezen juist dat auto’s steeds betuttelender worden en bestuurders overladen met piepjes, waarschuwingen en ingrepen.

Feit is in ieder geval dat nieuwe auto’s vanaf juli 2026 opnieuw een stuk nadrukkelijker aanwezig zullen zijn achter het stuur.

Bron: oorspronkelijke berichtgeving via AD Auto.
Artikel inhoudelijk herschreven en aangevuld door Renaultforum.nl.

Volgens onderzoek van de Autoriteit Persoonsgegevens (AP) gaat dat vaker mis dan veel gemeenten waarschijnlijk willen toegeven. De privacywaakhond schat dat er jaarlijks mogelijk zo’n half miljoen parkeerboetes onterecht worden uitgedeeld. Dat is geen marginaal foutpercentage meer, maar eerder een complete productiefout op wielen.

Slimme techniek, domme conclusies

Nederlandse gemeenten schrijven jaarlijks miljoenen parkeerboetes uit. Scanauto’s spelen daarin een steeds grotere rol. Die auto’s rijden rond met camera’s op het dak en controleren automatisch kentekens. Handig voor gemeenten, want menselijke controle kost geld en tijd. Maar precies daar begint volgens critici het probleem.

De software achter die systemen maakt namelijk gebruik van AI en automatische kentekenherkenning. In theorie efficiënt. In de praktijk blijkt het systeem soms wel héél enthousiast met bekeuren.

Sta je kort stil om te laden of lossen? Kans op een boete. Heb je een gehandicaptenkaart zichtbaar achter de voorruit liggen? Ook dat wordt niet altijd goed verwerkt, omdat zulke kaarten vaak niet gekoppeld zijn aan een kentekenregistratie. Voor een menselijke controleur is dat meestal direct zichtbaar. Voor een camera met haast blijkbaar wat ingewikkelder.

En eerlijk is eerlijk: een algoritme heeft nog nooit een wasmachine drie trappen omhoog gesjouwd terwijl iemand met alarmlichten aan “ik ben zó weg” roept.

Bezwaar maken blijkt halve dagtaak

Wat het extra frustrerend maakt, is dat veel automobilisten uiteindelijk wél gelijk krijgen zodra ze bezwaar indienen. Maar daar zit meteen de volgende hobbel: bezwaarprocedures zijn vaak traag, bureaucratisch en grotendeels geautomatiseerd.

Je krijgt niet zelden een standaardmail terug waar ongeveer evenveel menselijkheid in zit als in een parkeerautomaat uit 2004. Ondertussen moet de burger zelf bewijzen dat hij géén fout maakte. Foto’s uploaden, verklaringen schrijven, screenshots verzamelen — allemaal voor een boete die eigenlijk nooit verstuurd had mogen worden.

Vooral ouderen en mensen die minder digitaal vaardig zijn lopen daarbij tegen problemen aan. Veel gemeentelijke communicatie verloopt inmiddels volledig online. Prima zolang alles werkt, maar wie een account kwijt is, een wachtwoord vergeet of simpelweg niet dagelijks een gemeentelijke inbox controleert, kan een boete makkelijk missen. Inclusief verhogingen.

Daar wringt het behoorlijk. Want technologie zou het leven eenvoudiger moeten maken, niet veranderen in een administratieve hindernisbaan.

Gemeenten wijzen voorzichtig naar elkaar

De Autoriteit Persoonsgegevens vindt dat gemeenten veel kritischer moeten kijken naar hun handhaving. Niet alleen vertrouwen op AI, maar ook daadwerkelijk mensen laten controleren of systemen correct werken.

Dat klinkt logisch, maar in de praktijk lijkt efficiëntie vaak belangrijker geworden dan nuance. Hoe sneller gecontroleerd kan worden, hoe aantrekkelijker het systeem voor gemeenten wordt. Alleen ontstaat er dan wel een situatie waarbij een computer eerst straft en de burger daarna maar moet bewijzen dat de computer ongelijk had.

De Vereniging Nederlandse Gemeenten erkent ondertussen dat fouten met scanauto’s voorkomen. Gemeenten betalen onterechte boetes doorgaans terug wanneer bezwaren worden goedgekeurd. Maar hoeveel mensen uiteindelijk géén bezwaar maken terwijl ze wel gelijk zouden hebben? Daar bestaan nauwelijks harde cijfers over.

En dat maakt het ongemakkelijk. Want als een systeem structureel fouten maakt én een deel van de mensen simpelweg afhaakt bij bezwaarprocedures, ontstaat er vanzelf een verdienmodel waar niemand officieel voor verantwoordelijk lijkt.

Efficiëntie boven gezond verstand

Scanauto’s verdwijnen voorlopig niet uit het straatbeeld. Integendeel: gemeenten investeren juist verder in automatisering en digitale handhaving. Vanuit kostenperspectief begrijpelijk. Maar blind vertrouwen op techniek blijft riskant, zeker wanneer de gevolgen direct bij burgers terechtkomen.

Want een fout van een algoritme voelt voor gemeenten misschien als statistiek, maar voor automobilisten blijft het gewoon een rekening op de deurmat.

En met de snelheid waarmee sommige scanauto’s tegenwoordig bekeuren, lijkt het soms alsof je auto al fout geparkeerd staat voordat je überhaupt bent uitgestapt. Handig voor de gemeentekas. Minder handig voor iedereen die af en toe nog gewoon menselijk gedrag vertoont.

Bron: voor Renaultforum herschreven op basis van berichtgeving van de Autoriteit Persoonsgegevens, diverse gemeentelijke reacties en eerdere publicaties van onder meer het AD.

Hoe opereren deze piratentakelaars?

Deze oplichters maken handig gebruik van moderne technologie. Via verkeersapps zoals Waze volgen ze live verkeersincidenten en rukken ze uit zodra ze zien dat iemand stilvalt. Omdat ze vaak eerder ter plekke zijn dan officiële hulpdiensten, winnen ze snel het vertrouwen van gestrande automobilisten. In realiteit hebben ze echter geen enkele band met politie, wegbeheerders of verzekeraars.

Eenmaal ter plaatse doen ze zich voor als geautoriseerde hulpverleners en zorgen ze ervoor dat je auto wordt afgesleept. Pas daarna volgt de onaangename verrassing: een ondoorzichtige factuur van honderden euro’s, die niet wordt gedekt door je verzekering.

Een probleem dat zich verspreidt

Niet alleen in Frankrijk zijn deze praktijken een groeiend probleem. Ook in België en Duitsland komen steeds vaker meldingen binnen van frauduleuze takelbedrijven. In België waarschuwt de VAB dat sommige firma’s inmiddels ook op Waalse autosnelwegen opereren. En de Duitse ADAC meldt dat vooral in voormalig Oost-Duitsland en landen als Hongarije, Kroatië, Slovenië en Polen nepwegenwachters actief zijn. Ze gebruiken voertuigen die sterk lijken op officiële ADAC-wagens, inclusief kleur en logo.

Op welke plekken slaan ze toe?

Volgens rapportages slaan deze takelaars vooral toe in en rond drukke steden en snelwegen, zoals de Boulevard Périphérique en de Francilienne rond Parijs. Daar is de kans groot dat ze sneller dan officiële diensten bij een pechgeval zijn. Op grotere snelwegen met striktere procedures – bijvoorbeeld die van Vinci Autoroutes – is de kans op deze oplichting kleiner, maar zeker niet uitgesloten.

Wat kost het je?

Waar een normale pechsleep onder de 100 euro zou moeten blijven, melden Franse media dat slachtoffers bedragen tot 250 euro of meer betalen voor simpele afsleepdiensten. Omdat deze firma’s buiten het officiële netwerk vallen, vergoedt je verzekeraar de kosten meestal niet. Je betaalt dus alles uit eigen zak.

Wat kun je doen om dit te voorkomen?

Voorbereiding is cruciaal. Hier zijn concrete stappen die je kunt nemen om niet in de val te lopen:

Gebruik officiële hulpkanalen
Installeer de app SOS Autoroutes, die direct je locatie doorstuurt naar erkende hulpdiensten. Bel in noodsituaties altijd 112 of, voor niet-levensbedreigende gevallen, 17.

Bel je vertrouwde hulpdienst
Voor Nederlandse vakantiegangers: neem contact op met de ANWB Alarmcentrale via +31 70 314 14 14. Vermeld je exacte locatie (bijv. via hectometerpaaltje) en wacht instructies af.

Vraag altijd de naam van het bedrijf
Vraag, ook als je iemand fysiek ziet aankomen: “Pouvez-vous me dire le nom de la société de dépannage qui va intervenir?” – dit maakt meteen duidelijk of je met een erkende partij te maken hebt.

Controleer de tarieven
Prijzen voor pechhulp zijn in Frankrijk gereguleerd. Vraag dus altijd vooraf naar de prijs. Klopt die niet, weiger dan de hulp.

Wat te doen als je toch slachtoffer wordt?

Kom je ondanks alle voorzorgsmaatregelen toch in handen van een piratentakelaar terecht? Verzamel dan direct bewijsmateriaal. Maak foto’s van het sleepvoertuig, de chauffeur, het kenteken en de factuur. Vraag gegevens van getuigen. Doe aangifte bij de politie en neem contact op met je verzekeraar – vooral als je een rechtsbijstandsverzekering hebt. In sommige gevallen kan er alsnog iets van compensatie volgen.

Let ook op andere trucs langs de weg

De piratentakelaars zijn helaas niet de enige bedreiging voor vakantiegangers. Valse parkeerwachters, afleidingsmanoeuvres bij tankstations (waarbij je portemonnee uit je auto wordt gestolen) en zelfs oplichters bij onbemande tolwegen (free flow) komen steeds vaker voor. Hier volgen nog enkele extra aandachtspunten:

Geef nooit je betaalkaart of persoonlijke gegevens aan onbekenden.

Betaal alleen via officiële websites of erkende verkooppunten.

Installeer een tolbadge van een betrouwbare partij zoals ANWB, om phishing en misleiding bij ‘onzichtbare tol’ te voorkomen.

Negeer verdachte sms’jes en e-mails over openstaande tolbetalingen; controleer ze via officiële kanalen.

Wees voorbereid – voorkom dat je vakantie eindigt in een financiële nachtmerrie

Het vooruitzicht van een zonnige vakantie kan snel omslaan in stress, kosten en frustratie als je te maken krijgt met piratentakelaars of andere vormen van oplichting onderweg. Door alert te zijn, de juiste apps te gebruiken en je reis goed voor te bereiden, houd je de controle in eigen hand – ook bij autopech in het buitenland.

Deel dit artikel met andere reizigers en zorg dat jij én je reisgenoten voorbereid op pad gaan. Installeer nu de juiste apps, noteer alle noodnummers en voorkom onaangename verrassingen onderweg.

UPDATE: 

Dergelijke overlijdensberichten vermelden dat een persoon gestorven is aan de gevolgen van een verkeersongeval, en lijken bijzonder echt doordat onder andere de persoonsgegevens zoals naam, alsmede kleur en merk voertuig vermeld worden.

Het is inmiddels voorgekomen dat familie van een (al-dan-niet roekeloze) chauffeur het bericht als authentiek hebben beschouwd, en dat net op het moment dat de persoon waar het om ging niet bereikbaar was, met paniek als gevolg.

Hoewel het bericht uitsluitend naar de betrokkene is verzonden, is er geen rekening mee gehouden dat anderen toegang hadden tot de email van de ontvanger en deze lazen.

Nu zal er bij vermeld worden dat het het bewuste artikel niet echt is met de volgende mededeling: Het voorval beschreven in het artikel is niet echt gebeurd en werd enkel gecreëerd in het kader van een sensibilisatiecampagne tegen verkeersongevallen.
En voor de zekerheid : Dit bericht, inclusief eventuele bijlagen, is uitsluitend bestemd voor de persoon die in het artikel vermeld wordt.

Blijkbaar worden de berichten anoniem verzonden, het is daardoor lastig om diegene die het opgesteld heeft daar op aan te spreken.

Dit is een update van :
Roekeloze chauffeurs in België zien zichzelf verongelukken op facebook

Zoals vaker in dit soort gevallen is het pas aan het licht gekomen toen een misnoegde werknemer een camera verstopte en één en ander op film wist vast te leggen.

De verzekering had een contract met de garagehouder, die er uit bestond dat ze rechtstreeks aan de garage uitbetaalden. De eigenaar van de beschadigde auto kreeg dus in principe geen factuur te zien, en zo kon één en ander lang onopgemerkt blijven.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=_KaCiKySHf8]

Het Belgisch Instituut voor de VerkeersVeiligheid (BIVV) wil chauffeurs die te snel rijden, drugs gebruiken of te veel drinken, met een shocktherapie op andere gedachten brengen.
Via Facebook kunnen hun vrienden een levensecht krantenartikel opstellen waarin de chauffeur het slachtoffer wordt van een dodelijk ongeval.

Hoewel er inmiddels binnen een tijdsbestek van twee dagen meer dan 1500 nep overlijdensberichten zijn verzonden, blijven de meningen over deze applicatie zeer verdeeld.

De BIVV is van mening dat deze actie van de campagne ‘go for zero‘ ervaren word als een confronterende in plaats van een choquerende campagne door hun doelgroep.

Doelgroep voor deze applicatie zijn 18 tot 24 jarigen, die volgens een enquete van de BIVV zich niet bijzonder bewust zijn van de gevaren.
Zo zou 37% van de jongeren rustig meerijden met een dronken chauffeur, en 39% totaal geen schrik te hebben van een te snel rijdende chauffeur en de mogelijke consequenties daarvan .

Het is overigens de vraag in hoeverre de ‘go for zero‘ campagne qua taalkeuze in strijd is met de Belgische taalwetgeving, zoals vrij recent speelde met de ‘victor veilig‘ verkeersactie, waarbij de tekst ‘SLOW‘ overstickerd moet worden met het Nederlandse ‘TRAAG‘.

via Roekeloze chauffeurs in België zien zichzelf verongelukken op Facebook.
Maak zelf een bericht via http://www.bivv.be/
Filmpje en origineel bericht :  Nieuwsblad.be 

MEDEDELING: Er is inmiddels een UPDATE van dit bericht.